CENACO
Hoe werkt het?
In de testopstelling neemt een 3D-geprinte heatsink warmte op van het te koelen elektronische component en geeft deze af aan een circulerende vloeistof. Diezelfde vloeistof geeft de warmte vervolgens via een hoger gelegen warmtewisselaar af aan de buitenlucht. De drijvende kracht achter dit vloeistofcircuit is het verschil in dichtheid van de vloeistof tussen de koude en de warme kant van het circuit.
Waarom dit eenjarig onderzoek?
3D-printtechnologieën zoals Molten Metal Deposition (MMD) en Powder Bed Fusion (PBF) bieden, in combinatie met simulatiesoftware, de mogelijkheid om snel prototypes van heatsinks te ontwerpen en te testen. Door de vormvrijheid die 3D-printen biedt, kan worden gezocht naar een efficiënte geometrie, waardoor het ontwerp relatief klein kan blijven. Deze manier van koelen heeft een aantal voordelen. Er is geen externe energie nodig voor het koelcircuit, omdat er geen pompen of ventilatoren worden gebruikt, wat het systeem energiezuinig maakt. Het systeem produceert nauwelijks geluid of trillingen en heeft geen bewegende delen, waardoor er vrijwel geen slijtage optreedt. Er ontstaan geen elektromagnetische velden, dus er is geen interferentie met omliggende apparatuur. Daarnaast is het systeem betrouwbaar, omdat het nauwelijks kan uitvallen. Tot slot is er geen investering nodig in ventilatoren en luchtbehandelingsapparatuur, wat ook het gebruik van grondstoffen beperkt. Naast het bepalen van een efficiënte geometrie en van het potentiële koelvermogen willen we onderzoeken hoe een systeem met meerdere warmtebronnen zich gedraagt. Daartoe worden in de testopstelling tien bronnen boven elkaar parallel aangesloten op hetzelfde circuit.
Resultaten
De eerste resultaten, gebaseerd op het koelen van een Intel Xeon Platinum-processor, zijn weergegeven in de onderstaande grafiek. De grafiek toont de kritische temperatuur als functie van het vermogen bij verschillende watertemperaturen.